UTRECHT - Enkele vragen aan Robert Rijnders, voorzitter van de Nederlandse Mahjong Bond, naar aanleiding van het matige presteren van de Nederlanders op het wereldkampioenschap.

Mahjong News: Heb jij een idee waarom Nederlanders toch nog steeds achterblijven bij andere landen, terwijl ze toch aardig mee kunnen komen de laatste tijd, met successen op internationale toernooien ranglijsten? Dragen de Nederlanders nog altijd de ‘last’ mee van hun verleden als gezelligheidsspelers, uit de tijd dat hier voornamelijk de Nederlandse Toernooiregels werden gespeeld, wat Fransen en Denen nooit hebben gedaan?

Robert Rijnders: “Mijn gevoel zegt me dat wij Nederlanders veel meer afhankelijk zijn van het geluk dan anderen. Dat heeft misschien inderdaad te maken met onze NTS-traditie, waarin we pas zijn gaan zwichten naar een door velen verfoeide 'snel uit' methode (het bekende chows / eenvoudige stenen) nadat we met het MCR in aanraking kwamen. Daarvóór was het toch vooral mooi sparen, omdat je met één spel een toernooi kon winnen. Kijk ook naar het wijze commentaar van Gao, dat denk ik bijvoorbeeld voor de Fransen en met name de Denen opgaat: hoe kan ik van niks, toch nog iets - een winnende hand - maken? Een Hollander laat na een paar slechte beginhanden het hoofd al snel hangen ('ik wist na 2 potjes al: dat wordt niks deze ronde').

“Ook vanwege onze NTS-cultuur zijn we verdedigend gewoon minder - je kon vaak zelfs voordeel halen als je iemand uitgooide en bovendien was de cultuur 'een mooi spel moet uit', remise was te verafschuwen, et cetera. Als je MCR zo speelt, leidt die benadering onheroepelijk tot schade - je kan dan wel geleerd hebben van riichi waar je ook alleen betaalt als je iemand uitgooit, maar daar kun je ook met één goede ronde nog hoog of zelfs bovenaan eindigen. De verdedigende kwaliteiten zijn bij ons dus onderontwikkeld.”

Afhankelijk

“We zijn veel meer afhankelijk van de goede of gelukkige toernooidagen van een paar spelers, vaak dezelfden. Dat ‘we’ nog wel eens een toernooi winnen is mooi, maar dus veel meer incidenteel dan structureel. De Denen zijn over de breedte veel beter, wat niet wil zeggen dat ze nou zo vaak winnen, maar gemiddeld komen ze veel beter uit. Ze zijn dan ook bereid om van elkaar te leren, je hebt daar zelf al eens een stuk over geschreven dacht ik. Naar aanleiding daarvan hebben wij als bond trainingen georganiseerd, maar niet iedereen voelt de behoefte om daaraan mee te doen. En degenen die wel meedoen, hebben dan vaak iets van 'ik speel nou eenmaal zoals ik speel' als ze worden gevraagd waarom ze dit of dat nou zo deden. En ik heb zelfs begrepen dat er soms sprake is van 'ik laat me niet in de kaart kijken, want straks kom ik je weer tegen op een toernooi' - ja, dan hebben dat soort sessies ook geen zin.”

Door de relatief grote omvang van de Nederlandse bond, plus de ‘bonus’ voor het organiserende land, waren er veel Nederlandse deelnemers. Leuk voor hen - maar ook niet deels een verklaring voor het slechte gemiddelde resultaat?

“Zeker, het resultaat van Nederland wordt beïnvloed door het grote aantal, waarbij we geloof ik vooral de onderste 25 plaatsen bezetten. Maar als je de slechtste 15 resultaten er af trekt, dus alleen rekent van Ton tot en met Hanneke [Morel; op 162], dan hebben we wel helemaal 441,3 gemiddeld - ook niet echt dat je zegt 'nou, nou' en de beste 10 Nederlanders scoren 587,4...
“Om de vergelijking van Gao nog maar eens te 'verfijnen' voor de Nederlanders: bij ons is het geluk denk ik voor 50 procent - i.p.v. 25 tot 30 procent - bepalend voor het resultaat, 25 tot 30 procent is kunde en de rest is ervaring. Als een Nederlander het gevoel heeft dat hij geen geluk heeft en het ook niet 'af kan dwingen', dan legt-ie het geheid af tegen de meer kundige of ervaren speler…”