GUILDFORD – Voordat het toernooi zelfs maar is begonnen, staan de Engelsen al voor. De entree van het clubhuis van de Guildford Golf Club is bepaald indrukwekkend. Een plek aan de rand van het bos. Een brede gang en een heerlijk krakende trap naar boven. Houten borden met de namen van golfkampioenen uit het verleden. Veel hout, alles goed in de verf.

Een plek om het goed te hebben als je je na je drukke werkzaamheden wat wilt vermeien met het slaan tegen een golfbal. Ian Fraser, samen met zijn vriend Peter Langford initiatiefnemer van dit eerste Engelse Open Riichikampioenschap en spelend lid van een andere golfclub, West Hill: “Wat is duur? Honderd pond per maand. Maar dan heb je ook uit uitgebreide, schitterende golflinks waar je kunt spelen zoveel je wilt. Peter is lid van een andere club, Bramley; hij betaalt 1700 pond per jaar. Maar als je echt lid wilt worden en geen golf wilt spelen, kan ik je wel voordragen als social member.”

Vanaf het balkon van de zaal waar de 48 deelnemers aan het toernooi zich verzamelen, heb je een schitterend uitzicht over de golfbaan. Het beschaafde geluid van ploppende golfballen die gelanceerd worden, dringt af en toe door. Heel wat beschaafder dan het doordringende geratel van twaalf mahjongspellen die even later alle tegelijk geroerd zullen worden.

The Kings Head

Het is bijna Engeland-Nederland: er doen 30 Britten mee en 13 Hollanders, en verder een Italiaanse, een Japanner, een Rus, een Oostenrijker en een Zuid-Koreaan. De Koreaan, Jaewon Yu, heb ik de vorige avond al ontmoet in The Kings Head, een pub in downtown Guildford. Hij sluit zijn twee weken vakantie in Europa (Italië, Zwitserland en Frankrijk) af met een paar dagen Engeland, om precies te zijn met dit toernooi in Guildford.

We corresponderen al een paar jaar met elkaar; Mahjong News wordt tot in Korea gelezen, het is opnieuw bewezen. Jaewon is voorzitter van de Korean Mahjong League. Vroeger werd in Korea voornamelijk de Koreaanse variant gespeeld, vertelt hij, waarbij de bamboestenen uit het spel worden gelaten. Tegenwoordig is het vooral riichi. Zijn club heeft zo’n 300 leden en, toe maar, beschikt over automatische mahjongtafels. De Japanner is Toshi Kashiwazaki; die woont al jaren in Engeland, en de Oostenrijker is Alexander Doppelhofer. Hij zal op deze toernooidag een aantal malen bij spelend scheidsrechter Janco Onnink appelleren voor een chombo (zware fout die wordt bestraft met 8.000 of 12.000 punten).

Koeltje

De deuren naar het balkon staan open als het toernooi begint en ik ben zo gelukkig een tafel te krijgen bij die openslaande deuren, zodat ik optimaal profiteer van het koeltje dat af en toe de lucht beroert. Aan tafel gaat het er heet aan toe. Het zijn drie Hollanders (behalve mij zijn het Dimphy van Grinsven en Janco Onnink) en Alexander Doppelhofer. De tafel is nogal wiebelig, de zenuwen zijn gespannen. Soms rolt er wel een steen van de muur, of bijna. Nooit zo’n probleem, maar als Dimphy na een riichi-declaratie een steen op de dode muur laat vallen waardoor een steen eruit rolt, roept Alexander ‘chombo’! Iedereen twijfelt, niemand weet het zeker. Weinig spelers maken ooit een probleem van zo’n openvallende steen, maar Alexander behoort tot die weinigen. Zijn aanvraag wordt gehonoreerd.

De dag daarna zit ik met Janco aan de ontbijttafel in ons hotel. Hij heeft er ’s avonds het spelregelboek er nog op doorgevlooid. Géén chombo; pas als er minstens vijf stenen omvallen, is sprake van een fout. Hij betreurt zijn beslissing – maar ongeveer op hetzelfde moment is op de tv de herhaling te zien van een arbitrale dwaling tijdens de World Cup in Zuid-Afrika. Vergissen blijft menselijk, en dit gaat om een zeer weinig voorkomende kwestie.

In ieder geval win ik deze tafel, mede dankzij de punten die ik door deze chombo in de schoot geworpen krijg, Alexander wordt derde, na Janco. Een overwinning met een bijsmaakje.

Pudding

De volgende ronde tref ik onder meer Jaewon Yu aan mijn tafel. Jaewon speelt uiterst bedreven, het is duidelijk dat hij een gevaarlijke tegenstander is. Toch heeft hij uiteindelijk wat minder geluk: hij wordt slechts tweede. Ik heb al helemaal geen geluk en verlaat de tafel met minus 16.000 punten, daarbovenop komt dan nog de uma-boete.

Lunchtijd! Zoals het hoort in Engeland gaat iedereen netjes in de rij staan. Lasagne! Geen doorgekookte doppers en lamsvlees? Tot onze verbazing smaakt de lasagne uitstekend en volgens mijn tafelgenoot is ook de pea soup (‘héél iets anders dan erwtensoep’) voortreffelijk. Ik bereid me op het ergste voor als de aangekondigde pudding eraan komt. Het blijkt een heerlijke fruitsalade te zijn met clotted cream.

- Dat is toch geen pudding, Ian?

Ian Fraser: “De upper class noemt dit pudding, de middle class ‘dessert’. En de working class noemt het ook pudding. Dus wij hebben het als ‘pudding’ gepresenteerd, zodat iedereen zelf kan bepalen of het een term is van de working class is of van de upper class.” We staan samen op het balkon van het clubhuis en genieten van het zomerse weer. Het is een en al beschaving hier, waar het British Empire nog niet is ondergegaan en Brittannië over de golven regeert. Van de ondergang van het Britse voetbalteam, de volgende dag in Zuid-Afrika,  heeft op dit moment nog niemand weet. Bij het scorebord staan inmiddels de nieuwsgierige mahjongers hun kansen te bespreken. Na mijn slechte resultaat van de tweede ronde ben ik even niet nieuwsgierig.

Furiten

Derde ronde: een Hollander (Marjan Demmer), een oudere Brit (Ian Ramsey) en een jonge Brit van Chinese afkomst (Henry Lin). Die moet ik in de gaten houden, denk ik, maar in werkelijkheid is Ian de gevaarlijke man. Het is dat hij door zijn slechter wordende zicht een tandje lager speelt, maar hij is zeer slim, terwijl ik daarentegen Henry op een furiten (uitgaan met een ‘verboden steen’) betrap en hem die regel zelfs moet uitleggen. Ik kan deze tafel winnend afsluiten, maar zal naderhand bij het raadplegen van de einduitslag zien dat Ian ver boven mij is geëindigd: hij zal 18e worden, ik 27e.

Ja, en dan die laatste ronde. Twee Britten: Andrew (Jordan) en Andy (Mathew), en Anneke Keyl. Wat is er aan de hand? Ik slaag er niet een keer in mahjong te maken. Hoe voorzichtig ik ook speel, hoe ik toewerk naar een meerkansenriichi – het lukt gewoon niet. Ik bouw een zuiver spel op, inclusief een Itsu (straat) – no way, Jose… Als ik op een gegeven moment een beginhand heb met drie Groene Draken en twee Westenwinden, waan ik de eerste zege dichtbij – maar een ander is me net voor. Door mijn riichi-declaraties gooi ik nog een paar keer de winnende steen weg ook. Net zo min als ik slaagt Anneke erin ook maar één potje te winnen, maar zij heeft minder verliespunten dan ik. Thanks for a lovely game, lads, zeg ik, en: ‘Zo zie je maar dat de beste speler niet altijd wint.” Humor houdt ook het Britse rijk op de been.

Kidney pie

Humor is ook het sterke wapen van de Captain van de golfclub, die de prijsuitreiking verzorgt. “Wat jullie vandaag gedaan hebben, geen flauw idee”, zegt hij, “maar het was geweldig zoals jullie dat gedaan hebben.”

Hoera, een Nederlandse heeft gewonnen: Ans Hoogland, van ons eigen huiskamerclubje Miko. Ik feliciteer haar, en zij bedankt mij voor de mahjonglessen. Kijk, zo heb ik hier toch nog mijn sporen gedrukt.

Dan gaan we met een hele groep naar een pub in het nabijgelegen Wonersh. De zon schijnt, het bier kruipt er uit de pompen, je kunt er steak and kidney pie krijgen, chili con carne, lasagne, noem maar op. We bespreken er de verloren gegane kansen en de net niet gemaakte handen. Het was een mahjongtoernooi zoals er nog vele moeten volgen. Morgen speelt Engeland tegen Duitsland, en iedereen is nog optimistisch.

Foto's van het toernooi

Dagboek van Cor en Ans Hoogland