Het laatste Gouden Draak Toernooi. Het 25ste toernooi dat Sjef Strik en Martin Rep samen organiseren. Martin Rep schreef er een dagboek over:  'Dit is het vriendelijke Gouden Draak Toernooi.'

NIJMEGEN - Voor de laatste maal met mijn mahjongmaatje Sjef de presentatie van de uitslagen van het Gouden Draak Toernooi aan het voorbereiden. Het moet dit keer weer in een PowerPoint-presentatie, en we willen ieders naam en positie één voor één in beeld brengen. Twee computerbestanden moeten daartoe aan elkaar worden gekoppeld. Op mijn oh zo slimme MacBook lukt dat niet. Blijkbaar hebben de heren en dames van Microsoft besloten dat Excel en Powerpoint voor Windows nu eens meer moeten kunnen dan dezelfde programma's uit dezefde fabriek voor de Mac.

Sjef vloekt, Ik vloek. Thuis hebben we het op Sjefs pc uitgetest en het liep. Waarom komen de koppelingen nu opeens op de verkeerde plaats terecht?

Beneden in de Plaza van het Triavium, waar dit tiende en laatste Gouden Draak Toernooi wordt gehouden, staan een dikke honderd spelers te wachten op ons, en op de slotceremonie. Iedereen is natuurlijk benieuwd naar haar of zijn resultaat, en naar de feestelijke afsluiting die wijzelf hebben bedacht. Een afsluiting van de toernooi, en tevens een afsluiting van tien keer Gouden Draak.

Trektocht

Het idee voor de Gouden Draak werd tien jaar geleden geboren tijdens een trektocht door de Belgische Ardennen die ik maakte met mijn broer Jelte. Jelte organiseerde al een aantal jaren voor vrienden en familie zijn Zinderende Rode Draak toernooi in Hilversum, waartoe ik, na een passende tijd in de wachtkamer te hebben doorgebracht, eindelijk was toegelaten. 'Waarom organiseer je ook niet eens een mahjongtoernooi?', stelde Jelte voor tijdens een van de betere maaltijden in een Ardeens dorpje waarvan de naam in de nevelen der tijd is verdwenen.

Een tijdje daarvoor had ik op een toernooi in Rotterdam ene Sjef Strik ontmoet, die bij mij in de buurt bleek te wonen. Een fanatiek mahjongspeler, met wie ik al gauw een vriendschap opbouwde. Ik had, dankzij het computerspel Hong Kong Mahjong voor Windows, de mahjongvariant Hongkongmahjong ontdekt, die ik veel spannender en eerlijker vond dan het Chinees-klassieke spel dat op de toernooien in Nederland werd gespeeld.

Ik legde het idee aan hem voor, en hij reageerde direct positief. En waarom zullen we geen Hongkongmahjong doen op dat toernooi, bedachten we. We keken mekaar aan. Zou dat wel kunnen, Hongkongmahjong op een toernooi? We hadden het nog nooit buiten onze huiskamers gespeeld. En: wie kende er nu in godsnaam Hongkongmahjong???

Kortom, een uitdaging was geboren.

We mailden heel wat af naar vrienden en kennissen. Langzamerhand ontstond een groepje mensen dat wel geïnteresseerd leek om eens iets anders te proberen op een toernooi. Sommigen van hen hadden zelfs nog nooit aan een toernooi meegedaan. Om de inschrijvers een beetje voor te bereiden, organiseerden we een oefenmiddag in het café Harten Twee in Nijmegen, waar we op een steenkoude novembermiddag, tusen de hasjwalmen van de andere gasten, enkele uren verwarmd werden door de gloed van het Hongkongmahjong. Dat het toernooi sowieso nog plaatsvond een week later na deze ontluisterende ervaring, mag wel een wonder heten… Na afloop namen we twee verkleumde mensen mee naar huis, die helemaal uit Belgié waren gekomen. Jan en Linda Thomassetti zijn sindsdien vrienden voor het leven.

Balkje

Yes!!! roept Sjef. Ineens glijdt het balkje op het scherm van zijn laptop van links naar rechts in een verbazend hoog tempo. 'Hij doet het!'

Ik leg Sjef uit dat dat niet kan. 'We moeten eerst nog 108 keer zo'n venstertje wegklikken.' Maar Sjef start Powerpoint op en daar loopt de presentatie: 108 Wolfgang Franke 0 -747, 107 Irma Michiels 1 -715…

We testen nog een beetje, tot ook bij mij de twijfels zijn verdwenen. 'Laten we gaan', zegt Sjef. Ik doe meteen wat hij zegt, want Sjef heeft het draaiboek voor dit toernooi geschreven. Sjef is het draaiboek. Gelukkig maar, want terwijl ik allerlei mahjongvrienden weer moet begroeten, word ik altijd erg nerveus als mij ondertussen zakelijke vragen worden gesteld door spelers of personeel. Dat soort taken zijn veel beter aan Sjef besteed. Onze rolverdeling is al jaren geleden stilzwijgend vastgelegd.

Centraal in de Plaza, op de begane grond in het Triavium, is een cirkelvormig podium. Het baadt in een lekker rood licht. De laptop wordt aangesloten op de beamer. Ondertussen begroet Sjef de aanwezigen. 'Good evening, goedenavond…'

Het eerst mag mijn echtgenote Dicky de microfoon vasthouden. Ze gebruikt de haar toegemeten tijd - en meer dan dat! - goed. Keurig volgens het draaiboek overhandigt zij ons het gastenboek, waaraan bijna alle spelers een bijdrage hebben geleverd. Maar ook onze mahjongclub de Gouden Draak heeft iets gedaan. Er zijn bloemen voor haar en voor Sjefs echtgenote Karin, er is een 'gouden handdruk' voor ons en een prachtig, ingelijst diploma. Ik ben nog het meest geroerd omdat ze haar toespraak niet alleen in het Nederlands maar ook in het Engels houdt.

Dan is 'Captain Boda' aan de beurt, oftewel András Boda, de sympathieke en veelzijdige Hongaarse teamleider. Als een volleerde rockzanger brengt hij een Barry White-song over het voetlicht. De altijd onverstoorbare Hongaar is - wat ik bij hem nog nooit heb gezien - bloednerveus, maar hij brengt zijn act tot een schitterend einde. De sfeer zit er goed in voor het volgende nummer: de videopresentatie die mijn broer Jelte heeft gemaakt over '10 jaar Gouden Draak' en tevens over '25 x Martin en Sjef'.
'25 is genoeg…' zijn de veelzeggende slotwoorden van de film. Dat is eigenlijk maar een van de antwoorden op de vraag waarom we stoppen. Er zijn er vele, en al die antwoorden bij elkaar hebben geleid tot de conclusie dat we klaar waren met het Gouden Draak Toernooi.

Antwoorden