BADEN - Geweldige sfeer. Zeer goede organisatie, prachtige omgeving. Supertoernooi, reuze-gezellig. De Nederlandse mahjongspelers die aan het derde Europees kampioenschap in Baden hebben meegedaan, komen superlatieven tekort om hun ervaringen in het Oostenrijkse kuurstadje bij Wenen te beschrijven.
Om met het meest kritische punt te beginnen (hebben we dat tenminste maar gehad): over de eigen prestaties zijn de meesten minder te spreken. Dat is niet verwonderlijk, want er stonden uiteindelijk in Baden geen Nederlanders op het erepodium. Désirée Heemskerk was met haar 17e plaats nog de beste, en dat stak ook haar.

“Vooraf”, zo laat Désirée weten, “had ik geen verwachtingen over mijn prestaties, maar na zeven rondes stond ik 6e en toen begon het idee te komen dat een plaats bij de top-10 erin zou zitten. Toen de laatste dag helemaal niet liep, baalde ik wel dat ik de top-10 niet gehaald heb. Als beste Nederlander op de 17e plaats dan schaam ik me toch wel een beetje, ons kleine landje met in verhouding zoveel mahjongers krijgt het blijkbaar nog steeds niet voor elkaar echt van zich te laten horen op internationaal niveau.”

Nee, dan debutant John Kuijpers. Tot veler verrassing eindigde hij als 24e.
“Uiteraard ben ik meer dan in mijn nopjes met het behaalde resultaat”, aldus John. “Mijn doelstelling was de middenmoot en dat het dan meer wordt, is alleen maar super. Ik ben tijdens het toernooi uiterst geconcentreerd geweest en steeds gefocust gebleven. Dat was uiteraard niet makkelijk onder de warme omstandigheden, ik heb mezelf nog nooit zo vaak van nieuwe kleding op één dag voorzien en zo vaak op één dag gedoucht.
“Ik was blij dat Els erbij was, die mij van alles voorzag om goed te kunnen presteren. Last van zenuwen of stress heb ik gelukkig niet gehad.”

'Verprutst'

Eveline Broers werd 32e. “Vooraf zou ik getekend hebben voor die uitslag, want er waren eigenlijk alleen maar heel goede spelers. Je staande houden in zo'n veld valt dus nog niet mee. Je zag ook dat spelers die normaal goed scoorden, nu toch in de rechterrij terecht kwamen.
“Maar… de laatste tafel ging ik in als 27e en juist die tafel heb ik verprutst. Niks lukte en tot overmaat van ramp maakt ik een valse mahjong in de allerlaatste pot. Dat is me echt nog nooit gebeurd op een toernooi. Ik eindigde daardoor als derde van die tafel. Als ik die tafel had kunnen winnen, zou ik met 22,5 punten wel erg goed geëindigd zijn, maar helaas... Dat hebben we natuurlijk allemaal van bepaalde rondes gedacht, maar ik had tot dan toe een heel leuk toernooi gespeeld.
“We hadden sportieve tafels en we hebben niet één keer de scheidsrechter hoeven roepen. Hoewel... toen ik aan tafel zat met onder anderen Olivier en mijn punten had geteld (selfpick Drie Kleine Winden), dacht Olivier dat ik meer punten had. Hij riep de scheidsrechter en het bleek dat hij gelijk had, ik had mezelf twee punten tekort gedaan. Ik heb die niet toegevoegd aan mijn puntentotaal, omdat ik van mening ben dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen telling, maar het geeft wel aan hoe er aan veel tafels gespeeld werd.”
Sjef Strik maakte het toernooi mee op een ‘wildcard’, als voormalig organisator van het OEMC in Nijmegen, en was tevens correspondent voor MahjongNews. Sjef eindigde als 120e van de 152, maar vindt dat nog meevallen, “want ik heb goed gespeeld. Dat ik lager ben geëindigd dan dat ik wilde, is jammer maar in dit geval bijzaak.”
Wim Rijnders daarentegen is maar matig tevreden over zijn eigen prestaties. “Ik ben net in de bovenste helft geëindigd, op de 62e plaats.” Broer Ton had het Désirée-syndroom, aldus Wim, die daarmee verwijst naar de prestaties van Désirée Heemskerk op het OEMC 2007. De verwachtingen over haar waren toen hooggespannen, maar zij eindigde bijna onderaan. “Volgend jaar op het WK in Utrecht beter”, zegt Wim.

Gertjan Davies: “43ste is op zich niet slecht en meer zat er ook niet in. Maar ja, ben ook niet echt tevreden.”
Ook een beetje teleurstelling klinkt door in de reactie van Yvonne van der Heide: “Mijn doelstelling om in het linkerrijtje te eindigen, is niet gelukt. Maar één tafel kunnen winnen en voor de rest moeten vechten om één of twee punten te kunnen halen. Twee tafels was ik helemaal kansloos. Veel selfpicks tegen, waardoor de voorsprong van de tegenstander erg groot wordt. Verder wel redelijk gespeeld en leuke tafels gehad.” Zeger de Jong (eindigde op plek nr. 138) antwoordt kort op de vraag of zijn prestaties hem mee- of tegenvielen:”Tegen.” Dezelfde mening heeft Janco Onnink: “Dat viel tegen, 95ste plaats is niet goed. Heb op de terugreis het toernooi geëvalueerd, ik speel te aanvallend en ga meer meer op de defensie concentreren.”

Bierpul

Janco had als doelstellingen te eindigden boven Anton Kösters en Gabi Sallmutter. “Ik ben boven Anton geëindigd, maar had daar toch een ander beeld van. Gabi is boven mij geëindigd, wat haar een fles wijn heeft opgeleverd. Als troost heb ik van haar wel een heel mooie bierpul gekregen.”
Ook voor Gerda van Oorschot vielen de prestaties tegen, maar overheerst een positief gevoel. “Vooraf hoopte ik bij de bovenste helft te eindigen. Na de eerste dag stond ik 41ste, na de tweede 89ste en de derde dag was het eindresultaat 132ste plaats.
"Toch is er geen teleurstelling. Het is een sterk spelersveld. Ik heb goed gespeeld: geen fouten gemaakt en weinig de winnende steen weggegooid. Alleen was de wong er gewoon niet bij mij. Maar ik heb genoten van het spelen en ik ben trots op mezelf dat ik dat kan: genieten van het spelen, ook als het een keer niet lekker loopt.
“Wat opvallend was dat vaak in het laatste spel de  beslissing viel van wie tafelwinnaar werd. Of  de winnaar was duidelijk de winnaar door de selfpicks.”
Adrie van Geffen: “Na een goede start in de eerste vier ronden (4-2-2-4), klapte het in elkaar. Wat ik eerder met kleine verschillen won, werd daarna verloren. De eerste doelstelling (linker rijtje, het is nummer 70 geworden) is bereikt, de hoop dat ik de top-40 zou halen werd allengs vernietigd.”