'Sorry, old chap, dàt is 'm'

Gegevens

Gemaakt op dinsdag 25 augustus 2009 15:44

Laatst bijgewerkt op vrijdag 06 juli 2012 11:57

Geschreven door Cor Hoogland

Cor en Ans Hoogland van riichi-club 'De Roode Vijven' namen deel aan het eerste Engelse internationale toernooi dat werd georganiseerd in samenwerking met Europese mahjong-instanties. Een verslag van twee ad interim-correspondenten voor MahjongNews.NL: hoe Ans er nog een prachtig riichi-spel aan overhield ook. 

GUILDFORD (Surrey, Engeland) - We vertrokken op vrijdag 21 augustus om 05.30 uur en onze eerste stop was zo een ander half uur later.  Nog veel later , dwars door België en een deel van Frankrijk kwamen wij rond half elf in Calais aan.
Gingen nog even de fout in bij Gent, ondanks een  Tomtom aan boord! Kwamen er na enige tijd weer op de E40 en konden onze weg vervolgen.
Oorspronkelijk zouden wij met de boot van 11.40 gaan, maar wij mochten een boot eerder en zo kwam het dat wij al om 11.10 al Frankrijk achter ons lieten.
Aan boord namen wij een koffie, eerder een bak pleur!!,  die zo groot was dat we er de gehele overtocht wat aan hadden. Je kon kiezen: small, medium of large. Onze voorganger kreeg zeker een halve liter, dus wij namen de small beker, ook dit was zeker nog drie keer zo veel als we thuis drinken.
Eenmaal op zee even kijken wat er aan boord te koop is. We hadden in 2001 nog wat Engels geld over gehouden, waaronder een biljet van 20 pond. Volgen onze informatie op internet was dit niet meer geldig, maar toch maar meegenomen.
We kochten een kleinigheidje van 3 pond en gaven de man achter de kassa ons 20-pondbiljet.
Groot was zijn verbazing. “I haven’t seen this one for a while….”
Hij bekeek het met een special lampje en uiteindelijk kregen we toch gewoon wisselgeld terug.
 
En zo kwamen we aan bij de White Cliffs of Dover en van hier af moesten we links rijden. Eerst via het plaatsje Royal Turnbridge Wells.
Na dertien jaar een hernieuwde kennismaking voor  Cor  van Tunbridge Wells.
Reden een parkeergarage in en werd onmiddellijk aangesproken door een persoon of wij zijn parkeerkaartje wilde hebben, nou….dat wilden wij wel. Hij had een verkeerde tijd ingegeven en moest een ander kopen, vandaar.
 
Toen op zoek naar The Pantilles. Dit is een kleine winkelgalerij met diverse leuke winkeltjes en terrassen. Geheel in de Victoriaanse stijl opgebouwd en zo is het gebleven, zeer sfeervol. Daar nog even wat gegeten en gedronken en daarna vervolgde wij onze weg naar Peaslake. En hoe…

Via weggetjes waar je met de auto nauwelijks doorheen kunt, zo smal.

Zaterdag 22 augustus 2009

Na een goede nachtrust en een klein ontbijt gingen wij naar Guildford voor ons eerste overzeese toernooi.
Cor dacht de weg nu wel te kennen en toog op weg zonder de Tomtom aan te zetten. Nou… foute boel! Een dag ervoor waren er nota bene nog geweest en werd ons door een behulpzame heer de registratietafel getoond, maar omdat die weggetjes zo op elkaar lijken was hij gewoon hopeloos de mist in gegaan.
Raakten flink uit de koers en kwamen, weliswaar ruim op tijd, later dan gepland op de Guildford Golf Course.
Ian Fraser was bezig met en korte briefing en de gong ging om 09.40 uur om het toernooi te starten. Ik had een gezellige tafel en er werd zeker niet met het mes op tafel gespeeld.
Voor de pauze nog een ronde en de lunch werd genuttigd in een deel van het clubhuis. Op het menu stonden gekookte ham, salade  en lasagne. Na de pauze nog twee rondes met steeds weer die Engelse hoffelijkheid die de boventoon voerde, “I’m sorry old chap, that’s the one” bij een winnende steen. Er werd geknokt voor elke punt en de strijdlust was duidelijk aanwezig. De eerste drie prijzen waren gesponsord door Fennell, een Japanse Susi-bar en Japans restaurant. Het was een prachtige glazen “ding” en nog twee aparte “dingen” , ook van glas. John Wood en Gemma Collinge mochten het in ontvangst nemen voor rep. tweede en derde plaats.
De eindstand werd berekend en in de tussentijd was er een loterij voor een goed doel die de vrouw van Ian, Naomi, had georganiseerd. De loting kwam en warempel... Naomi kwam als winnares tevoorschijn.
Nu wilde het geval dat zij niet op de lijst van de betaling stond en dus kon ze de prijs niet in ontvangst nemen. Dan maar een andere naam uit de hoge hoed… Ans! Zij was de gelukkige en ontving een prachtig riichi-mahjongspel, gedoneerd  door ReachMahjong.Com. Een prachtig spel en Ans was er zichtbaar blij mee.
Later mocht Ans wederom naar voren komen om de zesde prijs, een fles Spaanse wijn, in ontvangst te nemen.
Een van de organisatoren, Peter Langford, was de nummer 1. Na de prijsuitreiking ging een aantal mensen naar Womash om daar de avond te vullen. Een oergezellige pub en we konden daar ook wat eten. Zaten daar tot laat in de avond ten slotte gingen naar het hotel met een voldaan gevoel. In het hotel nog gauw even de eindstand door gemaild naar MahjongNews en toen naar bed.

Zondag 23 augustus

Nu hadden we wel de tijd voor een Engels ontbijt en daarna met de trein naar London. Vanaf het Waterloo Station zijn we naar de kade van de Thames gewandeld om eerst met het Reuzenrad “The Eye” de stad vanaf boven te bekijken. De London Eye is 135 meter hoog oftewel 64 rode telefooncellen op elkaar gestapeld. In de rij voor de kaartjes, (17,50 pond per persoon) werd Cor aangesproken door een Duits echtpaar. Zij hadden per ongeluk drie kaartjes gekocht, of wij er één voor 10 pond wilden overnemen. En zo hoefden we maar één duur kaartje te kopen. Was natuurlijk wel een gok of dat wel allemaal zuivere koffie was, maar later bleek het bij de controle in orde.
Na nog een half uur in de rij, waarbij we de Duitsers ver voor ons zagen staan,  konden we in een gondel stappen en gingen we omhoog. En het was de moeite waard hoor, wat een uitzicht.
Daarna gingen we te voet via St. James Park naar Buckingham Pallace. De koningin liet zich niet zien, maar de paleiswachten wel.
Toen in een dubbeldekker naar de Tower Bridge, terug via Soho en met de metro weer naar het station. Om 11 uur waren we weer in het hotel waar we blij waren het bed weer te zien.

Maandag 24 augustus

Op maandag eerst weer een uitgebreid Engels ontbijt, de auto inpakken en op weg richting Dover. Niet via de snelste, maar wel de kortste route. We hebben genoten van het prachtige landschap van Surrey en Kent. In Bearsted onze lunch gekocht en aldaar genuttigd. Daarna op weg naar Dover waar wij wederom een boot eerder mochten nemen. Na anderhalf uur varen kwamen wij in Calais en waren wij weer op het vasteland van Europa. Na een fikse tocht waren wij om 21:30 uur thuis, de hond begroette ons op zijn eigen manier en was zeer vrolijk en was blij ons weer te zien, denk ik…

Daarna de boel uitpakken en het bed in, beiden doodmoe maar voldaan.

Foto's van het toernooi

Website Cor en Ans

Website De Roode Vijven