MECHELEN - Nooit meer een Groene Draak van Mechelen. Het ‘gezelligste toernooi van Nederland’, dat vijf jaar lang vele Nederlandse spelers naar de Belgische stad lokte, heeft vorig jaar zijn laatste editie beleefd. Het zat er al in. Voor het Groene Draak Toernooi 2008 hadden organisatoren Jan en Linda Thomassetti de Europese Mahjong Associatie EMA laten weten dat zij bij nader inzien toch geen officieel certificaat voor het toernooi wilden. Immers, dan moet het worden opengesteld voor spelers uit alle EMA-landen. Jan en Linda wilden echter 40 van de 52 plaatsen die beschikbaar waren in brouwerij ‘t Anker, beschikbaar stellen voor Belgische en Nederlandse spelers.

Met name de massale komst van Nederlanders in de oude Belgische stad maakte dit toernooi tot zo’n bijzondere mix van Nederlands en Vlaams mahjong-geluk. De haast middeleeuwse sfeer van de oude brouwerij, plus het uitstekende bier dat daar wordt gebrouwen, droegen daar niet weinig aan bij. Na afloop deden vrijwel alle spelers mee aan het gemeenschappelijke diner.
Het ‘vliegtuig-mahjong’ (de tafels waarop gespeeld werd, hadden ongeveer het formaat van de uitklaptafeltjes in een vliegtuig) heeft nu echter zijn laatste editie beleefd.
Jan en Linda hebben er de brui aangegeven. “De drang om weer eens echt voor de eerste prijs te spelen is niet meer aanwezig”, aldus Jan.
Afgezien daarvan: ook brouwerij ‘t Anker heeft zijn deuren gesloten. Het bedrijf gaat alleen als hotel verder.

Keerpunt

Het keerpunt voor het Groene Draak Toernooi was in 2006. In dat jaar hadden Jan en Linda Thomassetti besloten over te gaan op de Chinese Officiële regels, onder de invloed van het grote succes van het eerste Europees Kampioenschap (OEMC) 2005 in Nijmegen.
Bij de start hield het Mechelse toernooi de Nederlandse Toernooi Spelregels aan; destijds gebruikelijk op toernooien in Nederland, afgezien van Nijmegen, waar Hongkongmahjongtoernooi en riichimahjongtoernooi werd gespeeld. In de zaal van brouwerij ‘t Anker pasten met veel moeite dertien tafels, die Jan Thomassetti eigenhandig van een mahjong tafelblad voorzag. Maar dan was het wel inschikken.
Het deerde de Nederlanders niet. Tientallen spelers passeerden Wuustwezel om in Vlaanderen de strijd met elkaar aan te binden. Veel meer dan een handjevol Vlaamse tegenstanders was er nooit, en in de erelijst van het toernooi zijn hun namen ook niet terug te vinden.
Na het OEMC 2005 schakelden verschillende Nederlandse toernooien, waaronder het Gouden Draak Toernooi en het Kongrovers Toernooi, over op de nieuwe internationale regels. Ook de Groene Draak maakte deze overstap. Er werd een tweede zaal in ‘t Anker vrijgemaakt om de spelers uit heel Europa te kunnen opvangen. En die kwamen ook: tachtig spelers uit negen landen.
De strenge EMA-normen bevielen de organisatoren echter allerminst. In beide zalen moest een scheidsrechter aanwezig zijn. Spelers riepen geregeld diens assistentie in om problemen op te lossen die voor die tijd niet bestonden: iemand had een steen van de verkeerde kant van de muur genomen, iemand anders had niet tijdig de winnende steen opgepakt bij het winnen van een spel, weer iemand anders had geen ‘hu’ gezegd.
Teleurgesteld besloten Jan en Linda een ‘sabbatsjaar’ te nemen. In 2007 was er geen Groene Draak Toernooi. Een jaar later was de Draak terug. Wel nog steeds met de MCR-regels, maar als ‘vriendschapstoernooi’. De Thomassetti’s lieten de organisatie over aan een andere speler van hun club, Geert Thyssen.
Achteraf is dit toch het laatste toernooi in Mechelen geweest. Dit jaar vond het Belgische kampioenschap plaats in Temse, vijftien kilometer verderop. Opnieuw met veel Nederlandse en Franse spelers, op jacht naar de MERS-punten voor de Europese ranglijst.
Jan en Linda waren er zelf niet bij, terwijl zij tot voor een paar jaar zij in vrijwel alle Nederlandse toernooien speelden: van Amsterdam tot Varsseveld en van Nijmegen tot Hilversum.

Winnen

Jan, in zijn woning in de Leemstraat in Mechelen, geeft daarvoor een eenvoudige reden: je moet zin hebben om het spelletje te spelen. “We spelen soms nog wel eens hoor, maar een hele dag of twee dagen lang, dat  is er bijna niet meer bij.”
Terugblikkend: “Het toernooi spelen was erg leuk vroeger. Veel lachen en plezier maken achter de rammelende stenen, in 't Gooi of Nijmegen of Rotterdam. We hebben vele vrienden leren kennen en voelden ons soms echte vips bij die gelegenheden.
“Maar de drang om weer eens echt voor de eerste prijs te spelen, hebben we niet meer. De gezelligheid op toernooien is ook niet meer wat ze geweest is. Op bijvoorbeeld het Gouden of Witte Draak Toernooi was het altijd supergezellig. Nu is winnen meestal belangrijker dan deelnemen geworden en dat is een rem op de gezelligheid en verhindert ook de integratie van nieuwe spelers.”

Maar zien we jullie nu nooit meer op een toernooi?
Jan: “Misschien dat we ooit nog eens aan een toernooi deelnemen, maar welk, daar heb ik nog geen idee van. Zeker geen OEMC of in die stijl. We vinden meedoen te duur en de totale kostprijs voor zo’n reisje meestal veel te hoog. Tegenwoordig hebben we super-fun met vriendschappelijke ontmoetingen. Een vaste trofee is dan de beloning en die verhuist regelmatig van Mechelen naar Nederland, en weer terug natuurlijk, wat het altijd spannend maakt. Met lekker eten en drinken erbij zijn dit toffe dagen vol mahjong.”

Is er geen kans op een nieuw gezellig vriendschapstoernooi meer in Mechelen?
Jan: “Ik kan nu al zeggen: nee, niet meer in Mechelen. Wij gaan dit niet meer organiseren. Ik geloof dat Temse het goed deed dit jaar en zij mogen van ganser harte de Belgische eer hoog houden. Wij wensen hun alvast veel succes met een volgend toernooi. Wie weet zien we elkaar daar wel terug in 2010.”

Mechelse erelijst