De zegeningen van de automatische mahjongtafel? Redacteur Martin Rep zou Martin Rep niet zijn als hij ook daarover niet wat had te mopperen.'Tijdens het toernooi begon ik de automaten te haten.'

‘Komen jullie zondag? Kunnen we op onze automatische mahjongtafel spelen’, zei John tegen me.
Een paar dagen later stonden we er. In de hoek van de tafel, onder een kleedje, waren vier muren opgebouwd. Ter gelegenheid van ons bezoek was dat kleedje er net afgehaald en was de tafel een paar meter naar het midden van de kamer geschoven.
Tussen de woonkamer van John en Els in Uden en het Grand Palace Hotel in Tokio liggen 9250 kilometer en het is twaalf uur vliegen. Die tijd had ik in 2002 nodig om aan een automatische tafel te spelen, tijdens het eerste wereldkampioenschap mahjong. Nu rijd ik in een halfuurtje van Nijmegen naar Uden de afstand van 41,6 kilometer. Als ik me kwaad zou maken, bel ik vandaag met Barend Reijn en heb ik morgen zo’n schudmachine in huis voor een redelijk bedrag. Bij verschillende mahjongspelers in Nederland, zoals de Strikken sr. in Nijmegen en de Croezetjes in Capelle aan de IJssel, staan ze inmiddels thuis.

Wat vergaapten we ons aan die eerste mahjongmachines die we zagen! In Tokio, de dag voor het toernooi zou beginnen, mochten we voor deze keer de toernooizaal alvast betreden. Als provincialen die op de Wallen in Amsterdam rondlopen, keken we onze ogen uit. Dit knopje, en er begonnen dobbelstenen te rammelen! Dat knopje, en in het midden ging een zuil omhoog waar je de stenen in kon duwen waarmee je net gespeeld had. Weer dat, of een andere knopje, en floeps, de zuil verdween en floeps, vier verse muren stonden voor je op tafel. Ik had mijn videocamera bij me en filmde dit verschijnsel van alle kanten.
Je struikelde wel over de afgeplakte elektrische kabels die dwars door de zaal gingen om de tafels van stroom te voorzien. Maar dat maakte het alleen maar interessanter.
De mooiste automaat zag ik in een mahjongsalon die we na het toernooi bezochten in nachtelijk Tokio. We speelden er riichimahjong. Op een display voor je kon je zien hoeveel fiches jij en je tegenstanders hadden. Als je een wachtend spel had, was het de bedoeling dat je een fiche van 1000 punten in een gat in het midden van de tafel stak. Riichi, fluisterde de tafel dan namens jou.

Tijdens het toernooi begon ik de automaten te haten.
Als je een potje mahjong verliest - en ik verloor er heel wat tijdens dat wereldkampioenschap - kun je even je agressie kwijt over het feit dat jouw prachtige wachtende zuivere spel het niet haalde. Je hebt bovendien een paar minuten om tot jezelf te komen, het restje adrenaline dat in je bloed is achtergebleven te laten verdampen terwijl je bouwt: drie-drie-drie-drie-drie-drie stenen en dat twee maal, dobbelstenen gooien, hoppa, hopen op betere tijden.
Met een machine: niets van dat alles. Nauwelijks ben je bekomen van de teleurstelling van het zoveelste verloren spel of vier verse muren staan voor je. Ik heb zeven gegooid, jij mag pakken, Martin!
Langzamerhand drongen de machines door tot Europa. In Duitsland kochten een paar leden van de club in Edewecht, bij Oldenburg, twee tafels die tot de draad versleten waren in Japanse hotels. Met veel kunst- en vliegwerk werden ze draaiend gekregen. Ze vormden de aanleiding tot een jaarlijks vriendschapstoernooi Nijmegen-Edewecht, waar de twee rammelende machines de hoofdattractie waren. Om het kwartier moesten ze geopend worden om vastzittende stenen los te maken.
Zittend aan de Udense mahjongtafel had ik het idee dat we toch heel wat bereikt hebben op het gebied van mahjong. We spelen over de hele wereld, en de hele wereld speelt nu bij ons.
En John hoefde maar één keer het tafelblad omhoog te halen om een vastzittende steen los te peuteren.