Een potje mahjong op leven en dood

Gegevens

Gemaakt op dinsdag 02 maart 2010 21:38

Laatst bijgewerkt op vrijdag 06 juli 2012 11:57

Geschreven door Martin Rep

MahjongNews-hoofdredacteur Martin Rep krijgt een eigenaardig pakje uit Japan thuisbezorgd. Kun je echt spelen met doorzichtige mahjongstenen?

Dertig? Of toch wat meer? Af en toe kom ik een verdwaald spel tegen achter een schot op mijn jongenskamer. Wij komen om in de mahjongspellen, maar een verzamelaar ben ik niet. Voor mij geen tere been-en-bamboespellen. Mijn sets moeten hard zijn, en vooral recht, beslist niet te petieterig; je moet er makkelijk een muur mee kunnen bouwen. De eerste dertien stenen die je van de muur plukt, plat laten liggen tot iedereen klaar is en dan, tsjakka, in één keer je eigen stenen omdraaien.

Verzamelaars, dat zijn de anderen. Mijn jongste broer heeft van die spellen. Hij kocht een mooi spel via eBay of zo, in Amerika. De som die hij eraan dacht te besteden, werd zo ongeveer verdubbeld door de veiling-, transport- en verzekeringskosten. Goed, dan heb je ook wat, maar een Pe-Ling met een stevige klap weggooien is er niet bij. Stel je voor dat-ie een scheur door zijn oude snaveltje oploopt.

Ik denk dat het er trouwens meer dan dertig zijn, want we hebben hier op een van de schappen op zolder de complete voorraad spellen van het Gouden Draak Toernooi staan. Gekocht in 2005, een prachtig spel, met bloemenstenen naar een ontwerp van, alweer, mijn jongste broer. Ze zijn sindsdien elk jaar een paar keer gebruikt, vooral op het Gouden Draak Toernooi, en daarna zijn ze weer, via een lauw sopje, teruggedaan in de dozen. Het Gouden Draak Toernooi hebben we stopgezet. (De unieke spellen staan straks voor een prikje te koop bij Daja Mahjong, grijp die kans, mensen!)

Een nieuw spel baart hier dus niet zo veel opzien meer. Toch sneed ik deze week kwijlend de verpakking open van een spel dat een goede vriend me had toegestuurd. Een spel dat ik nog niet had, het gekste mahjongspel ter wereld.

Verpakking opzij, karton in de vuilnisbak, en dan de doos open. De vertrouwde gore lucht die Chinezen en Japanners insluiten in een vers mahjongspel sprong in mijn gezicht. Ik maakte een mentale notitie ‘lauw sopje maken’ en onderwierp de stenen aan een nauwgezet onderzoek.

Toegegeven, ze hadden ietsje mooier kunnen worden afgewerkt. Van een Japans spel zijn  we eigenlijk betere kwaliteit gewend. (Er staat dan ook 'made in China' op de doos.) Maar ik was tevreden. Bij driekwart van de stenen kon ik dwars door de steen heen zien welke steen het was.

Welke steen het was?

Ik geef toe: ik heb ook geen idee hoe hiermee gespeeld gaat worden. Nou ja, eigenlijk wel een idee, want dat is vormgegeven in de Japanse strip en tekenfilm Akagi. Van een vriend kreeg ik een paar dvd’s met de complete serie.

Daarin speelt de held van het verhaal, Akagi, - een net iets mindere slechterik dan zijn vijand, de schurk Washizu - een potje mahjong op leven en dood.

Complicerende factor: als Akagi verliest, wordt zo-en-zoveel cc bloed bij hem afgetapt. Is heel lastig en ik raad het iedereen af tijdens een toernooi.

Extra-complicerende factor: driekwart van de stenen is doorzichtig!

Akagi en Washizu spelen dit spel tot diep in de nacht. Hoe het afloopt, weet ik niet, want de 24ste en laatste aflevering van de film geeft daar geen uitsluitsel over. Maar ik was na het beken van de dvd voorgoed gegrepen door ‘Washizu mahjong’. En ik besloot een Washizu-zomertoernooi te organiseren. Voor een klein clubje vrienden, op een geheime locatie ergens in Nederland (het is in De Buitenplaats in Arnhem).

Er komen een paar Engelsen, een Turk, een paar Duitsers en verder uiteraard Hollanders, Hollanders en Hollanders. Misschien zelfs een of twee Japanners. Mahjongers spreken die internationale taal die los staat van semantiek en grammatica. Een supertoernooi, voor  een handjevol vrienden en vriendinnen.

Is dit de laatste uitdaging op mahjong-gebied?

Ik ga nu de stenen een sopje geven, en dan het allereerste potje Washizu Riichi Mahjong. Ik houd jullie op de hoogte…